დათო მაღრაძე: „ქართული სახელმწიფოს ჯანსაღი ამბიცია გაცხადდა“

დათო მაღრაძე
ფოტო: IMEDI
ქვეყანაში მიმდინარე აქტუალურ პროცესებზე პოე ტი დათო მაღრაძე საუბრობს:
- ჩემთვის მთავარი და იმედისმომცემია, რომ საქარ თველო საერთაშორისო ყურადღებისა და პატივისცე მის საგანი გახდა. ამის მაგალითი იყო პრემიერის ვიზიტი ჩინეთში, დ ახვედრის ფორმა, უცხოელი ლიდერების სურვილი ურთ იერთობის გაღრმავებისა. ეს იგრძნობოდა ისრაელში, საუდის არაბეთშიც. ჩინურ კულტურას ვინც იცნობს, მიხვდებოდა, როდეს აც ლიდერი მეუღლესთან ერთად მიდის მეორე ქვეყნი ს მეთაურის დასახვედრად, ეს დიდი პატივისცემის გამოხატულებაა. ასევე, მისი განცხადება, რომ საერთაშორისო ტენდ ენციების მიუხედავად, საქართველო-ჩინეთის ურთი ერთობები არ შეიცვლება და სტრატეგიული პარტნიო რობის ხარისხში ავა. ასეთი დამოკიდებულების მიზეზი მხოლოდ საქართვ ელოს გეოპოლიტიკური მდგომარეობა და აზერბაიჯა ნთან ერთად შუა დერეფნის პერსპექტივა არ არის, სა ქართველომ გააზრებული რისკის ფასად შეძლო და ერ ოვნული ინტერესები პოლიტიკურ კონიუნქტურაზე მ აღლა დააყენა, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია... ახლა ევროპაც იბრუნებს თავის ამბიციას. ევროპის ლიდერები თავად აღიარებენ, რომ გარკვე ული წლების განმავლობაში, განსაკუთრებული ზეწო ლის გამო, რაღაც დათმობებზე მიდიოდნენ. ამის მაგალითი იყო გერმანიაში უკრაინის გათავ ხედებული ელჩის გამოსვლა, რომელმაც გერმანიის კ ანცლერს "ლივერნაია კალბასა" უწოდა, ბოდიშიც არ მო უხდია და არც მას უთხოვია. ახლა კი ეს მიდგომა შეიცვალა და ამის თვალსაჩინ ო მაგალითია ჩინეთის ლიდერთან, სი ძინ პინთან შე ხვედრის შემდეგ მაკრონის განცხადება, სტრატეგი ული პარტნიორობა ვასალურ დამოკიდებულებას არ ნი შნავსო. შემდეგ შარლ მიშელმაც იგივე თქვა. აქამდე "დიდი შვიდეულის" საპირწონედ არავითარი გაერთიანება და ორგანიზაცია არ არსებობდა, მაგრ ამ პოლიტიკურ ასპარეზზე ჩინეთის გააქტიურებისა და ბრიქსის ქვეყნების კოალიციის შექმნით ჰეგემ ონიის საპირწონე გამოჩნდა. მოგვწონს ეს თუ არა, ასეთია მოცემულობა, რაც კონ ფლიქტს კი არა, პოლიტიკურ გავლენებს, მღელვარე ცხოვრებას ნიშნავს. ამ რეალობის ფონზე შექმნილი საფრთხეებისა და რ ისკების გათვალისწინებით, ევროპული ოჯახის წევ რობა სულ უფრო მიმზიდველი, უფრო სწორად, წყაივით , ჰაერივით საჭირო ხდება. ევროპისკენ სწრაფვა ჩვენი ცხოვრების განმსაზღ ვრელი უნდა იყოს. საქმე ის არის, რომ ჰეგემონიის პირობებში სხვა ქვეყნებს, თავად ევროპასაც კი, დამოუკიდებლობის შენარჩუნება უჭირთ. მეორე პოლიტიკური ცენტრის გაჩენამ კი შექმნა ა სპარეზი, რომლითაც ისინი ამბიციას იბრუნებენ. აშკარად ჩანდა, რომ ევროპა ვასალური დამოკიდებ ულებით შეწუხებულია და როგორც კი ჩინეთის სახით პოლიტიკური ბალანსი გამოჩნდა, დამოუკიდებობა ზე ზრუნვა დაიწყეს - ანუ ასეთი ბალანსის დროს თავა დ ევროპასაც კი საკუთარ დამოუკიდებლობაზე ზრუნ ვა უადვილდება. მით უფრო მისასალმებელია, რომ საქართველოსთან ა ქვეყანა თავისი დამოუკიდებლობის ხარისხს ბააა ნსში პოულობს. ვინაიდან არავასალური პოლიტიკა აქტუალურია, საქართველო პოლიტიკურად და სამხედრო თვალსაზრ ისით ჩვენზე ბევრად ძლიერი ქვეყნების კონკურენ ციის ფონზე საკუთარი ინტერესების ფლაგმანი გახ და. ვფიქრობ, ამ ორმა ტენდენციამ განაპირობა ის, რო მ საქართველო საერთაშორისო ინტერესის საგანი გა ხდა. ქართული სახელმწიფოს ჯანსაღი ამბიცია გაცხადდ ა.
- რაც ევროპისკენ სწრაფვაში გვეხმარება თუ პირი Да?
- გვეხმარება... ევროპა ფრთხილობს და ამის დასტური ა შარლ მიშელის განცხადება, ისინი ვალდებულიც ა რიან თავიანთ მომავალს გაუფრთხილდნენ. სიფრთხილესთან ერთად, გაფართოებაზეც უნდა იზრ უნონ, რათა გეოგრაფიულ ევროპაში კულტურული ევრო პა გადარჩეს. ევროპასაც სჭირდება ახალი წარმომადგენლობა, ს იახლეები, რომელიც, როგორც წესი, ამდიდრებს ევროპ ულ სამყაროს. სხვადასხვა ქვეყნის კულტურების ინტენსიური ურ თიერთობები ამდიდრებენ ერთმანეთს. განსხვავებული ხასიათისა და თვისებების მატარ ებელი ნაციონალური კულტურები, სხვადასხვა ქვეყ ნის საზოგადოებები საერთაშორისო ნორმებს უნდა ეთანხმებოდნენ, რაღაც საერთო საძირკველს უნდა ე მყარებოდნენ, რათა ერთმანეთთან კულტურათა დიააო გში შევიდნენ. სხვა შემთხვევაში ევროპას მუზეუმად ქცევის სა ფრთხე უდგას. ყველა თანამედროვეობას სიახლეები სჭირდება. არიერგარდი ავანგარდის გარეშე კვდება, ისევე რ ოგორც ავანგარდი კარგავს აზრს არიერგარდის გარ ეშე. ეს ერთობა დიდი ღვთაებრივი ჰარმონიაა. ჩვენს ცხოვრებაში, ამ რეალობაში რომ გადმოვიტა ნოთ, ხშირად კონსერვატორებს ირქმევენ ადამიანე ბი, რომლებიც გაშეშებული ტრადიციების მომხრე არ იან. ლიბერალებს ირქმევენ ისინი, ვინც ტრადიციას ეჭ ვით უყურებენ. სინამდვილეში ტრადიცია ცოცხალი მაშინ არის, რო დესაც ახალი ძიება ახლავს თან. როდესაც ახლის ძიება წყდება, ადამიანი, საზოგად ოება, ქვეყანა ვეღარ ვითარდება და სამუზეუმო ექ სპონატი ხდება, რომელიც თანამედროვე ცხოვრებაში ვერ მონაწილეობს. ყველა თანამედროვეობა ტრადიციას თავის ენაზე თარგმნის. ნიკოლაი კარამზინი წერდა, დღეს ჩვენში ზოგმა ლი ბერალის მუნდირი მოირგო, ზოგმაც კონსერვატორის, მე კი მიმაჩნია, რომ თავისუფლება მუნდირის გარე შე არსებულ ცხოვრებაშიაო - ანუ ჩარჩოები საფრთხე საც მოიცავს, როდესაც თავს დოგმებს დაუწესებ, მე ორე, განსხვავებული ადამიანის აღქმა გიჭირს. ევროკავშირის სიფრთხილე გასაგებია, მაგრამ განახლების საჭიროებაც გარდაუვალია. ამ მხრივ შემაშფოთებელი იყო ბატონი ჟოზეფ ბორე ლის განცხადება, ევროპის იქით ჯუნგლებიაო. პირამიდები ჯუნგლებში არ აშენებულა, ჩინურ კულ ტურაზე რომ არაფერი ვთქვათ, არც ბორხესი, კორტას არი და თაგორი დაბადებულან ევროპაში. ეს ტენდენცია ემოციის ექო მგონია და არა საერთო პოლიტიკა, იმიტომ, რომ ასეთი ტენდენცია ევროპის განვითარებას შეაფერხებს, რადგან მისი უდიდესი მონაპოვარი იყო გახსნილობა. გათვითცნობიერებული ჰქონდათ, რომ კარჩაკეტილო ბას სიკეთე არასდროს მოაქვს. ლოტრეკის შემოქმედებაში დიდწილად იგრძნობა ჩი ნური გრავიურის გავლენა. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. ამ მხრივ შემაშფოთებელი იყო ბატონი ჟოზეფ ბორე ლის განცხადება, ევროპის იქით ჯუნგლებიაო. პირამიდები ჯუნგლებში არ აშენებულა, ჩინურ კულ ტურაზე რომ არაფერი ვთქვათ, არც ბორხესი, კორტას არი და თაგორი დაბადებულან ევროპაში. ეს ტენდენცია ემოციის ექო მგონია და არა საერთო პოლიტიკა, იმიტომ, რომ ასეთი ტენდენცია ევროპის განვითარებას შეაფერხებს, რადგან მისი უდიდესი მონაპოვარი იყო გახსნილობა. გათვითცნობიერებული ჰქონდათ, რომ კარჩაკეტილო ბას სიკეთე არასდროს მოაქვს. ლოტრეკის შემოქმედებაში დიდწილად იგრძნობა ჩი ნური გრავიურის გავლენა. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. ამ მხრივ შემაშფოთებელი იყო ბატონი ჟოზეფ ბორე ლის განცხადება, ევროპის იქით ჯუნგლებიაო. პირამიდები ჯუნგლებში არ აშენებულა, ჩინურ კულ ტურაზე რომ არაფერი ვთქვათ, არც ბორხესი, კორტას არი და თაგორი დაბადებულან ევროპაში. ეს ტენდენცია ემოციის ექო მგონია და არა საერთო პოლიტიკა, იმიტომ, რომ ასეთი ტენდენცია ევროპის განვითარებას შეაფერხებს, რადგან მისი უდიდესი მონაპოვარი იყო გახსნილობა. გათვითცნობიერებული ჰქონდათ, რომ კარჩაკეტილო ბას სიკეთე არასდროს მოაქვს. ლოტრეკის შემოქმედებაში დიდწილად იგრძნობა ჩი ნური გრავიურის გავლენა. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. პირამიდები ჯუნგლებში არ აშენებულა, ჩინურ კულ ტურაზე რომ არაფერი ვთქვათ, არც ბორხესი, კორტას არი და თაგორი დაბადებულან ევროპაში. ეს ტენდენცია ემოციის ექო მგონია და არა საერთო პოლიტიკა, იმიტომ, რომ ასეთი ტენდენცია ევროპის განვითარებას შეაფერხებს, რადგან მისი უდიდესი მონაპოვარი იყო გახსნილობა. გათვითცნობიერებული ჰქონდათ, რომ კარჩაკეტილო ბას სიკეთე არასდროს მოაქვს. ლოტრეკის შემოქმედებაში დიდწილად იგრძნობა ჩი ნური გრავიურის გავლენა. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. პირამიდები ჯუნგლებში არ აშენებულა, ჩინურ კულ ტურაზე რომ არაფერი ვთქვათ, არც ბორხესი, კორტას არი და თაგორი დაბადებულან ევროპაში. ეს ტენდენცია ემოციის ექო მგონია და არა საერთო პოლიტიკა, იმიტომ, რომ ასეთი ტენდენცია ევროპის განვითარებას შეაფერხებს, რადგან მისი უდიდესი მონაპოვარი იყო გახსნილობა. გათვითცნობიერებული ჰქონდათ, რომ კარჩაკეტილო ბას სიკეთე არასდროს მოაქვს. ლოტრეკის შემოქმედებაში დიდწილად იგრძნობა ჩი ნური გრავიურის გავლენა. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. ეს ტენდენცია ემოციის ექო მგონია და არა საერთო პოლიტიკა, იმიტომ, რომ ასეთი ტენდენცია ევროპის განვითარებას შეაფერხებს, რადგან მისი უდიდესი მონაპოვარი იყო გახსნილობა. გათვითცნობიერებული ჰქონდათ, რომ კარჩაკეტილო ბას სიკეთე არასდროს მოაქვს. ლოტრეკის შემოქმედებაში დიდწილად იგრძნობა ჩი ნური გრავიურის გავლენა. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. ეს ტენდენცია ემოციის ექო მგონია და არა საერთო პოლიტიკა, იმიტომ, რომ ასეთი ტენდენცია ევროპის განვითარებას შეაფერხებს, რადგან მისი უდიდესი მონაპოვარი იყო გახსნილობა. გათვითცნობიერებული ჰქონდათ, რომ კარჩაკეტილო ბას სიკეთე არასდროს მოაქვს. ლოტრეკის შემოქმედებაში დიდწილად იგრძნობა ჩი ნური გრავიურის გავლენა. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით. ევროპული გახსნილობის ტრადიცია ყოველთვის მომ გებიანი იყო, როგორც მისთვის, ასევე დანარჩენი ს ამყაროსთვის. გახსნილობა იყო ევროპული რენესანსის საფუძველ ი. როდესაც ანტიკური საბერძნეთი თავიდან გაიხსენ ეს, ამას მოჰყვა კულტურული აფეთქება, ბაროკოს და ზოგადად, მაღალი რენესანსის სახით.
- სხვა თემებზეც გკითხავთ, მთავრობის უარის მიუხედავად, პრეზიდენტი ევროპაში მაინც წავიდა, რასაც "ქართული ოცნებისგან" მისი იმპიჩმენტის მოთხოვნა მოჰყვა. მთავრობისა და პრეზიდენტის დაპირისპირება პირველი არ არის. ვის რა როლი აქვს ამ თამაშში?
- ეს კითხვა მეც გამიჩნდა, მაგრამ პასუხი არა მაქვს. არ ვიცი, რა მოტივებით არის ეს ქმედებები ნაკარნახევი. ამ კონკრეტულ პრობლემას ჩემი პასუხით არაფერი ეშველება, მაგრამ კარგი იქნება, ვისაც ხელეწიფება, მომავლისთვის გაითვალისწინონ - პრეზიდენტის კანდიდატად ისეთი ადამიანი უნდა შეარჩიო, რომელსაც ერთი-ორი მოქალაქე მაინც წარმდგენის გარეშეც დაუჭერს მხარს. ეს მართლაც არ არის პირველი პრეცედენტი, როდესაც ის გადაწყვეტილებებს თავისებურად იღებს.
როდესაც ადამიანი სინამდვილეში არ არის ხალხის რჩეული, ის ხალხის წინაშე პასუხისმგებლობას არ გრძნობს. ამიტომაც მას მოქალაქეებზე ფიქრი გულში არასდროს გაუვლია. ამ პროცესებს გაფაციცებული უყურებს ოპოზიცია და ერთი სული აქვს, სიტუაცია გამწვავდეს და საკბილო იპოვოს. ხან რას მიედებიან, ხან რას... უნდა შევეგუოთ, რომ არსებობს ადამიანთა ნაწილი, რომელიც ქართველი საზოგადოების ცხოვრების თანამდევ პროცესებს არ იზიარებს, არც ლხინს და არც მწუხარებას. ჩემთვის ადამიანურად, პოლიტიკურად თუ ემოციურად გაუგებარია, რატომ უნდა გეწყინოს ლაშა ტალახაძის გამარჯვება და წარმატებები, იმიტომ, რომ შენთვის მისაღებ პოლიტიკურ მესიჯებს არ ახმოვანებს და შეხედულებებს არ იზიარებს?.. ან რატომ უნდა გაგაღიზიანოს შენი თანამემამულის საერთაშორისო აღიარებამ, ქართული რაგბი ხომ ჩვენი, ნაციონალური სპორტია და ბორჯღალოსნებს მართლაც საამაყო შედეგები აქვთ? ან ლაშა ბექაურის მიღწევებმა რატომ არ უნდა გაგახაროს, ან ფეხბურთის ქართველი ვარსკვლავის, ხვიჩა კვარაცხელიას პოპულარობას რატომ უნდა უკირკიტებდე, როდესაც თავისი ნიჭით, შრომისმოყვარეობით, მოკრძალებულობით, მართლა ამდენი რამ გააკეთა ქვეყნისთვის? ჩვენებურ ადამიანს უცხოეთში რომ ასე აფასებენ, ეს სიხარული, წარმატებებით გამოწვეული ემოცია მხოლოდ ხელისუფლებას რატომ უნდა აჩუქო?..
- რას გულისხმობთ?
- იმას, რომ ისინი ამ ახალგაზრდების წარმატებას თავისად, საერთო დღესასწაულად არ მიიჩნევენ, მიაჩნიათ, რომ მათი სიხარული მხოლოდ ხელისუფლებას ეკუთვნის. გალაკტიონის შექმნილი დღესასწაული გაახარებს თუ არა, ეს ადამიანმა თავად უნდა გადაწყვიტოს. ამისთვის მხოლოდ ცოდნა და განათლებაც არ არის საკმარისი, რომ მისი მნიშვნელობა აღიქვა. გალაკტიონი უბრალოდ გამახსენდა, როგორც ყველაზე ბუმბერაზი პოეტი, რომელმაც განსაკუთრებულად ფაქიზ სამყაროს გვაზიარა, ისეთი სივრცე გახსნა საქართველოში, რომ მისი გაგებისა და აღქმისთვის მხოლოდ განათლება არ არის საკმარისი, სხვა ღირებულებებიც უნდა ჰქონდეს ადამიანს.
ყველა თემით სპეკულაცია შემთხვევით არ მიხსენებია, უკრაინელი სამართალდამცავის მიერ მოკლული ქართველის თემა გახდა აქტუალური, ოღონდ ყველაფერს როგორც სურთ, ისე წარმოაჩენენ. უკრაინის ხელისუფლება საქართველოს მიმართ ძალიან ხშირად და სრულიად უსაფუძვლოდ არაკორექტული, უსამართლო განცხადებებითა და ბრალდებებითაც გამოირჩევა, იმიტომ, რომ ჩვენი ყოფილი ხელისუფლება, "ნაციონალური მოძრაობა", და უკრაინის ახლანდელი მთავრობა, ერთი პროექტის წარმომადგენლები არიან, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება იმის თქმა, რომ უკრაინის პოლიციამ კაცი ქართველობის გამო მოკლა. შესაძლოა ეს გათავხედებული პოლიციისგან უფლებამოსილების გადამეტება იყო, უიარაღო ადამიანისთვის სროლას გამართლება არა აქვს და როგორც ვიცი, დააკავეს კიდეც დამნაშავე, მაგრამ იმაზე ლაპარაკი, რომ მკვლელობა ნაციონალური ნიშნით მოხდა, მიუღებელი მგონია და ამით სპეკულირება, ვინც არ უნდა იყოს, გაუმართლებელია.
წყარო: „კვირის პალიტრა“





